Falanster, 26 sierpnia (poniedziałek), godz. 19

Swobodny wykład o tym jak i dlaczego powstała książka Godard. Pasaże oraz o tym, jakie przyświecają jej założenia. Najbardziej zwięzłe z możliwych wytłumaczenie „filozofii Godarda”

Moderatorzy: Marta Sosnowska-Pałaniuk i Michał Drozdowski

5 lipca 2010 (środa),
godz. 18.00
falanster

Organizatorzy:
Doktoranckie Koło Naukowe Literaturoznawców “Parerga”
Stowarzyszenie Edukacji i Inicjatyw Obywatelskich „Chiazm”

Punktem wyjścia dyskusji chcielibyśmy uczynić kwestię możliwości realizacji gatunku eseju – tradycyjnie stricte literackiego, dyskursywnego – przy pomocy środków filmowych. Interesuje nas zarówno „eseizacja” narracji w filmie dokumentalnym jako dążenie do wyeksponowania indywidualnego punktu widzenia twórcy, jak i   „eseistyczność” w filmie fabularnym jako tendencja „odśrodkowa” zmierzająca ku afabularności i refleksyjności.

Organizatorzy:
Doktoranckie Koło Naukowe Literaturoznawców “Parerga”
Stowarzyszenie Edukacji i Inicjatyw Obywatelskich „Chiazm”

Hubert Pokrandt, rocznik 1984, zeszłoroczny absolwent wrocławskiej ASP. Zajmuje się malarstwem i projektowaniem graficznym.

W Falansterze debiutuje wystawą indywidualną.

Więcej: http://falanster.pl/hubert-pokrandt-malarstwo/#more-2439

Falanster
25 czerwca (piątek)
godz 20:00

bilety: 15 zło

Elsa Drucaroff w czasie spotkania z czytelnikami

“Piekło obiecane” – spotkanie autorskie Elsy Drucaroff

“Wielka Emigracja z prostytucją w tle”

Prowadzenie: Agnieszka Kłos

tłumaczenie: Robert Myszor

Falanster

28 czerwca (poniedziałek)

godz. 19.00

Elsa Drucaroff jest pisarką, eseistką, dziennikarką i pracownikiem naukowym. Prowadzi wykłady z literatury i teorii literatury na Wydziale Humanistycznym w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Buenos Aires. Opublikowała do tej pory kilka powieści. Współpracuje z różnymi mediami jako specjalistka od problemów kultury.

Elsa Drucaroff w swojej książce “Piekło obiecane” (El inferno prometido. Una prostituta de la Zwi Migdal) z 2005 roku porusza kontrowersyjny i przemilczany temat międzynarodowego handlu polskimi Żydówkami, sprowadzanymi do burdeli argentyńskich w latach międzywojennych XX wieku. Powieść ukazuje losy podstępnie “werbowanych” w Polsce dziewcząt, które szukając lepszego życia, wsiadały na statek do Nowego Świata, zamężne z tamtejszymi Żydem, zaproszone przez krewnych lub jako nielegalny “ładunek” taniej siły roboczej, lecz zaraz po przybyciu trafiały do burdeli.
Autorka celnie i bez pruderii przedstawia historię Diny, zgwałconej prze Polaka biednej Żydówki, która zostaje wydana za argentyńskiego Żyda, aby pozbyć się “wstydu”, jakim okryła rodzinę. Powieść osadzona w realiach Polski i Argentyny lat dwudziestych ukazuje z nowej perspektywy sytuację żydowskiej diaspory, relacje polsko-żydowskie a także opisuje społeczeństwo skrajnie patriarchalne z bardzo głęboko zakorzenionym mizoginizmem i seksizmem.
Ten szokujący proceder, którego zasięg geograficzny był dużo większy niż jednostkowa historia opisana przez autorkę, bo dotyczył właściwie całej środkowo-europejskiej diaspory żydowskiej i wielu krajów docelowych od Europy Zachodniej począwszy a na Ameryce Południowej skończywszy, nie doczekał się jeszcze szerszych, historycznych opracowań. Właściwie nie pojawił się do tej pory w dyskursie publicznym jako istotny wątek sytuacji Żydów w Europie w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku.

Książka jest jednocześnie udanym połączeniem popularnych gatunków literackich. Elsa Drucaroff sięga do tradycji kryminału, romansu, literatury obyczajowej czy powieści drogi. Poważna praca dokumentacyjna, którą wykonała przed pisaniem, jest niewidocznym fundamentem, na którym toczy się wartka akcja. Autorka zaprasza w egzotyczną podróż w towarzystwie indywiduów z żydowskiego półświatka obu kontynentów i z anarchistycznego podziemia Argentyny, bolszewików, wywrotowców, idealistów i cyników ze środowiska lewicującej prasy, przedstawicieli konserwatywnej władzy czy historycznych postaci literackiej bohemy Buenos Aires.

Agnieszka Kłos – pisarka, krytyk sztuki, fotografka. Publikuje teksty związane ze sztuką współczesną, literaturą, fotografią i kinem. Autorka książki “Całkowity koszt wszystkiego” (2008, 2009 – dodruk). Redaktorka pisma artystycznego “Rita Baum” (www.ritabaum.pl). Autorka projektu historycznego “Breslau cv”. Publikowała w najważniejszych magazynach związanych z literaturą i sztuką. Jej opowiadania zostały przetłumaczone na język serbski, niemiecki i angielski. Dwukrotna stypendystka ministra z dziedziny: literatury i teatru. W tym roku reprezentowała młodą literaturę na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni. Prowadzi zajęcia z antropologii filmu i fotografii w Dolnośląskiej Szkole Wyższej. Na co dzień zajmuje się sztuką i estetyką Holokaustu.

Roman Kurkiewicz (ur. 1962) – polski dziennikarz  , redaktor, felietonista, prowadzący programy “Pod tytułem”, “Kurkiewy” oraz “Mówi się” w radiu TOK FM.
W latach 1979-89 związany był z opozycją demokratyczną.
Pracował w “Gazecie Wyborczej” od początku jej istnienia, gdzie współtworzył m.in. “Magazyn Gazety”. Był również pracownikiem działu publicystyki TVP2, gdzie współpracował przy takich programach, jak “Tok Szok” czy “Magazyn Literacki”. Pracował również w Polsacie i TV 4.
W 2001 był zastępcą kierownika działu społecznego w tygodniku “Newsweek Polska”. W 2002 roku był redaktorem naczelnym “Przekroju”, a aktualnie jest felietonistą tego tygodnika (cykl “Łżem i wobec”, obecnie “lewomyślnie”). Wydawnictwo Iskry wydało jego książkę “Klapsy polskie”, będącą wyborem felietonów z lat 2006-2009[2].
Związany z Collegium Civitas, gdzie wykłada przedmiot Warsztat prasowy – literatura faktu.

Hubert Pokrandt

Malarstwo – wernisaż

Falanster

1.07.2010 (czwartek)

godz. 20

Wystawa do 21.07.2010

Hubert Pokrandt, rocznik 1984, zeszłoroczny absolwent wrocławskiej ASP. Zajmuje się malarstwem i projektowaniem graficznym.

W Falansterze debiutuje wystawą indywidualną.

Hubert o swoim malarstwie:

W swym malarstwie od niedawna poszukuję porządku. Nie ma to być jednak porządek stworzony poprzez sztywne układanie elementów, ale  w sposób jak najbardziej spontaniczny i nieplanowany. Obrazów nie wymyślam, przed rozpoczęciem pracy nie wiem jak ona będzie w końcowym efekcie wyglądać. Często zdaję się na przypadek lub poddaję czemuś w rodzaju automatyzmu: puszczam rękę luźno i  patrzę co powstaje. W zasadzie cały mój proces twórczy jest oczekiwaniem na moment kiedy obraz sam zaczyna mi podpowiadać co będzie dalej. W przeszłości malowałem więcej niż patrzyłem, czego efektem były obrazy pełne chaosu który początkowo mi odpowiadał, później jednak sam proces twórczy stawał się męczący, a ja przestawałem panować nad obrazem. Teraz stałem się bardziej oszczędny, staram się aby obraz był jak najbardziej subtelny. Maluję farbami olejnymi, jako podłoże od niedawna stosuję porysowane płyty. Na czystym płótnie czy kartce raczej nie maluję gdyż powierzchnia ta wydaje mi się sztuczna i “nic do mnie nie mówi” często więc niszczę podłoże przed malowaniem. Niszczenie uważam za bardzo ważny element pracy twórczej, często po gwałtownym starciu jakiejś plamy lub porysowaniu czegoś zdarzają się rzeczy których nie byłbym w stanie zrobić inaczej. Maluję obrazy abstrakcyjne, które do niczego się nie odnoszą, nie są niczym w rodzaju opowieści, przynajmniej ja niczego takiego w nich nie widzę.

Miejsce: falanster klub i księgarnia, ul. św. Antoniego 23
Czas: 29 czerwca, wtorek, godz. 20.00
Wstęp: 5 zło

www.myspace.com/slugduo
www.opt-art.net

Skład Emerge:

Gerard Lebik -saksofon,klarnet kontraltowy.elektronika

Dawid Frydryk- trąbka,flugehorn

Wojciech Romanowski-perkusja

Marcin Ciupidro-wibrafon

Marcin Spera-kontrabas

Margerita Cukarelas-wokal

http://www.myspace.com/emergeimpro

W sobotę 3 lipca

Falanster, godzina 15
Zapraszamy zarówno osoby, które zechcą coś przygotować do jedzenia, jak i te które chcą przyjść i się najeść..

Poniżej zręb informacji i zasad:

1. Kuchnia społeczna odbywa się raz na dwa tygodnie (docelowo w razie zapotrzebowania częściej)
2. Pierwszym miejscem, które otwiera dla KS swoje podwoje jest Falanster
KS będzie odbywała się co dwa tygodnie
3. Jedzenie NIE MOŻE ZAWIERAĆ W SOBIE MIĘSA (I POCHODNYCH) ZWIERZĄT, RYB – z naciskiem (ale to już nie jest wymóg – to jest sugestia) na to by nie zawierało w sobie również żadnych produktów odzwierzęcych, jak jajka, nabiał; w skrócie:

WEGETARIAŃSKO, A JEŚLI TO MOŻLIWE TO WEGAŃSKO.

4. Wstępnie – każda z osób przygotowuje danie dla 5-10 osób

Wszystkie osoby zainteresowane wejściem w projekt Kuchni Społecznej prosimy o kontakt telefoniczny lub pod adresy:

kontakt@falanster.pl
vegan.wroclaw@gmail.com

Jest to projekt otwarty lecz przed przystąpieniem jakiejkolwiek osoby czy grupy (przynajmniej na początku) chcielibyśmy poznać się i porozmawiać, jeśli nie osobiście to przynajmniej mailowo lub telefonicznie.
Jest to ważne również z tego względu by było jakieś panowanie nad imprezą, by podstawowe zasady (społeczny wymiar projektu oraz założenia wegetariańskie) nie uległy uszczerbkowi, zanikowi, przewartościowaniu…

“Kuchnia społeczna i eko-bazary “Krótka Droga” są w swym założeniu działaniami, mającymi wytworzyć i wzmocnić więzy społeczne, budując przestrzeń współpracy i wymiany handlowej z pominięciem całego zbędnego rynku pośredników czy producentów masowych, tworzących z żywności chemiczne śmieci. Przede wszystkim jednak chodzi o zerwanie bezosobowej relacji sprzedawca-konsument, w której to zostajemy jako jednostki sprowadzeni do wartości naszego portfela. Indywidualizacja jako proces towarzyszący od początku rozwojowi kapitalizmu (jest to jego immanentna cecha), prowadzi do erozji więzy społeczne oparte na działaniach wspólnotowych, niszczy podejście społecznikowskie, miele inicjatywy oddolne w biurokratycznej machinie administracji służącej nie civitas ale kapitałowi prywatnemu.

Spółdzielczość, albo kooperatyzm przywraca rozumienie społeczeństwa opartego na pojęciu dobra wspólnego, na współpracy a nie rywalizacji. To rodzaj postawy o charakterze antropologicznym, gdzie zmiana przestrzeni życia ma charakter kulturowy i odbywa się w sposób demokratyczny.

Naszym celem jest współtworzenie takiej społeczności, kooperatywy spożywczej (sięgamy tu do tradycji długiej i żywej, tradycji, która współtworzy rzeczywistość społeczną w wielu krajach; w samej Europie jest to kilkanaście krajów, gdzie spółdzielnie stanowią istotny sposób działania rynku spożywczego, od Wielkiej Brytanii począwszy, przez Francję, aż po Skandynawię – w Finlandii największa sieć sklepów spożywczych jest kooperatywą).

Z małych działań wielkie skutki. Poczynając od grupy ludzi, którym zależy na tym co jedzą, zależy na tym, jak zasoby środowiskowe są wykorzystywane przez producentów żywności, zależy na tym by budować gospodarkę bardziej sprawiedliwą, w której ludzie będą mogli stanowić o tym, co się dzieje w ich najbliższym otoczeniu, chcemy stworzyć zalążek takiej struktury, która być może z czasem przekształci się w działalność gospodarczą, pokazując w pełni, że można tworzyć udane projekty gospodarcze nie tylko w oparciu o złotego cielca zysku.

Trochę pomarzmy. Odwołam się do Edwarda Abramowskiego, wielkiego polskiego myśliciela i działacza, jednego z prekursorów idei kooperatyzmu i spółdzielczości.
“Kooperatywa, przywłaszczając sobie dochody kupieckie i mając swój własny zorganizowany rynek – liczne rzesze swoich członków, jest w mocy pójść dalej na drodze wielkiej reformy społecznej i stworzyć własną produkcję. W tym celu powinna ona skupiać w swoim ręku jak najwięcej wkładów i starać się, aby jak największa część zysku czystego kapitalizowała się jako fundusz gromadzki. Przy pomocy nagromadzonych w ten sposób kapitałów kooperatywa zakłada warsztaty i fabryki, nabywa kopalnie i folwarki, które, jako własność kooperatywy, stanowią wspólny majątek wszystkich stowarzyszonych. Oni sami wybierają administratorów, sami kontrolują sposób prowadzenia interesów, sami ustanawiają prawidła i sami korzystają z dochodów. Jest to własność ludu zorganizowanego.” Odległe? Tylko dla pojedynczego człowieka…
I nie jest to spółka akcyjna…”