Zapraszamy na pierwsze spotkanie w ramach nowego bloku Kulturoznawczego Klubu Filmowego – „Hard-Core”. W jego ramach będziemy prezentować szerokie spectrum dzieł wizualnych odnoszących się do tego pojęcia – od filmów porno, przez seriale o zombies i gry komputerowe po sztukę wideo.
Czy istnieje feministyczne porno? Czy decydujący udział reżyserek, scenarzystek i producentek w realizacji filmu jest gwarancją uniknięcia mizoginistycznych stereotypów? Czy i jak pornografia może realizować postulaty feminizmu? Czy rozróżnienie na porno „feministyczne” i inne jest potrzebne? A może – jak proponuje Erika Lust – wystarczy zostawić „dobre” i „złe”? Te – i inne – pytania chcemy sobie zadać na najbliższym spotkaniu.
„Pornografia dla kobiet jest inna” – żartobliwy w założeniu tytuł artykułu Ann Barr Snitow z 1979 r. został przez wielu potraktowany jako dogmat, prowadząc nieraz do kuriozalnych wniosków. Z pewnością, porno kręcone z myślą o dobrze sytuowanych, określających się jako feministki, zachodnich odbiorczyniach, jest inne. Ale to nie załatwia sprawy. Feministyczne porno – czy może raczej – porno samookreślające się jako „feministyczne” nie jest spójnym nurtem. Filmy nagradzane na Feminist Porn Awards czasem bliższe są kina erotycznego, a czasem nie różnią się wiele od mainstreamowego porno dla heteroseksualnych mężczyzn.
Na spotkaniu pokazane zostaną fragmenty filmów uznanych reżyserek : Marii Beatty, Mii Engberg i Eriki Lust. Każda z nich prezentuje inny pomysł na porno, tworzą one filmy rozłożone na przeciwległych biegunach feministycznych postulatów dotyczących pornografii, zdobywając uznanie (paradoksalnie?) szerokiego grona mężczyzn.

O twórczości Eriki Lust opowie Marta Dymek, absolwentka Gender Studies IBL PAN i studentka Women and Gender Studies w Utrechcie, o Marii Beatty – Przemek Dudziński, doktorant w Instytucie Kulturoznawstwa UWr i uczestnik niedawnej konferencji „Obnażyć Pornografię”.
Po projekcji zapraszamy wszystkich do dyskusji!
Środa 11 Stycznia godz. 18:00
Wstęp i prowadzenie: Jakub Dymek

Rozpoczynamy działalność propagandową i w zakładce księgarnia poleca proponujemy ciekawe i wyjątkowe książki. Jest to wybór subiektywny i podlegający krytyce, więc gorąco polecamy zaglądanie do nas i do naszych zakładek..

W dniu dzisiejszym dotarła do nas bardzo istotna książka, której oficjalna odsłona nastąpi w sobotę. W związku ze spotkanie z Ewą Jasiewicz gorąco zachęcamy do zapoznania się z jej treścią już teraz.

Podpalić Gazę to jedna z tych pozycji, która pozwala nam zrozumieć, dlaczego na konferencji w Durbanie w 2001 roku przywódcy krajów Południa wystosowywali do zachodnich dyplomatów, żądanie zadośćuczynienia za niewolnictwo, wykorzystywanie dóbr naturalnych itp. Zadziwienie i oburzenie zachodnich dyplomatów było prawdziwym kolonialnym backlashem. Jaki rachunek wystawi Europie Gaza za zapomnienie, ignorowanie i zaprzeczaniu dyskryminacyjnej i opresyjnej polityce państwa Izrael.

Podpalić Gazę to codzienny obraz życia Palestyńczyków, którzy odseparowani od morza, świata i środków do życia starają się przetrwać w trudnych i ciągle nieludzkich warunkach.

Ewa Jasiewicz jest podpalaczką.
A Europa znów milczy.

as

Nakładem wydawnictwa Czarne ukazała się w 2010 roku książka Swietłany Aleksijewicz Wojna nie ma w sobie nic z kobiety. Jest to fenomenalna książka o historii miliona kobiet, które wstąpiły do Armii Radzieckiej, żeby bronić swojego kraju przed armią niemiecką. Autorka w latach 1978- 1985 odwiedzała kombatantki i słuchała ich historii (oral story). Każda kolejna podawała adres następnej. Znały się, były wobec siebie solidarne i sobie bliskie, a ich doświadczenia były bardzo różnorodne, choć w pewien sposób podobne. Wiele z nich uciekło z domu, żeby wstąpić do armii, miały siedemnaście, szesnaście lat, wiele zapragnęło bronić kraju i wolności z bronią w ręku. Wiele postanowiło ratować ludzkie życie, często z narażeniem własnego. Wstrząsające są opowieści sanitariuszek, które wybiegały na pola walki, aby udzielić pierwszej pomocy i przyczołgać się w bezpieczne miejsce, ciągnąc ze sobą cięższego, bezwładnego mężczyznę. Było ich milion, a historia wymazała je co do jednej. Dzięki Swietłanie Aleksijewicz przemówiły. Opowiedziały o swym często poświęceniu zdrowia, o wstydzie, który był skutkiem ostracyzmu społecznego. Często postrzegane jako łatwe i zepsute zamknęły swe opowieści w domach, a często w sobie. Opowiadają o codzienności, o krótkich włosach, męskiej bieliźnie i mundurze, o przemianie ciała, ale też o wielkiej historii, ich historii. Jest tam wiele wątków, wiele narracji. To książka, która powinna zostać napisana również w Polsce, jako polskie narracje kobiece. Doświadczenie wojenne, które nieodłącznie kojarzy się z męskością zostaje tu zwrócone kobietom. Jedynym mankamentem tej książki jest w kilku miejscach jej tłumacz,  ale to zbyt mały mankament, żeby się nią przestać zachwycać.

as

Proponuję ucztę, w której głównym daniem będzie mocna fabuła, tekst w tekście i do tego okraszone komiksem, a właściwie powieścią graficzną. Danie to zwie się Fun home i nie jest już nowością, bo ukazało się w 2009 roku. Jest jednak bardzo ciekawym i istotnym dziełem, w Polsce tym bardziej. Opowiada o dziejach rodziny Bechdel, a właściwie o córce i jej ojcu. Jest gąszczem odniesień do literatury, tragikomiczną opowieścią o tajemnicy, która krąży w powietrzu i nie daje o sobie zapomnieć. O tej książce nie trzeba pisać, ale warto ją czytać. Zalecane jako lektura obowiązkowa zbuntowanych nastolatków.

as