„Święci osiedlowi” to formalny eksperyment ze współczesną literaturą hagiograficzną. Teatr bierze na warsztat księgę Lidii Amejko złożoną z życiorysów osiedlowych antybohaterów i wybierając cztery postacie pokazuje ich drogę do Boga. A zatem miejsce to betonowe blokowisko jakich tysiące; czas – jak najbardziej współczesny. Świat i ludzie, których potocznie nazywamy społecznym marginesem lub bardziej poprawnie – szarą rzeczywistością, został tutaj ubrany w formę niezwykłą, zapomnianą ale wyjątkowo trafną wobec treści i symboli zawartych w oryginalnym tekście. Chodzi bowiem o nawiązanie do średniowiecznego teatru lalek a dokładniej misterium lakowego rozgrywanego na tzw. retablo czyli nastawie ołtarza mającej często formę tryptyku.
FALANSTER
2 czerwca (środa)
godz 21:00
Retablo przypomina polską szopkę, można je więc nazwac „domkiem Pan Jezusa”. Jeden z bohatarów Amejko – osiedlowy mistyk Heniek Pajęczarz mówi: „Idei żadnej już nie mając, formy ani sensu, spuścił Pan resztę pulpy szarej na końcu świata, jak nikt nie widział. Tak powstało nasze Osiedle”. W teatrze autorskim, z którym mamy tutaj do czynienia, zapomniane osiedle, które z czasem staje się miejscem boskich cudów, jest właśnie takim retablem zbudowanym z pozbawionego „bebechów” starego akordeonu i kratek wentylacyjnych imitujących betonowe klatki. Mikroświatło w postaci drobnych halogenów i lampek choinkowych, słoiki i wynalazek dymiącego podkurzacza…no i przede wszystkim lalki wykonane z połyskującego drutu…ta cała niezwykła pomysłowośc formalna w sposób bardzo wymowny łączy świat średniowiecznego moralitetu ze współczesnym obrazem cywilizacji bez wzorców i świętości. Całości dopełnia świetna muzyka na aokoredon i perkusję, nostalgiczna, przywołująca obraz dziadowskiego życia ulicy. Okazuje się bowiem, że na jednym z takich osiedli odbywa się szereg boskich cudów, poszczególne żywoty osiedlowych opryszków, dziwek i nieletnich ofiar molestowania zamieniają się w metafizyczną, przewrotną i nie pozbawioną humoru, ale też groteski drogę do Boga.
Apollonia – osiedlowa pani lekkich obyczajów, która masowo każdej nocy czyni dobro, Eryk – popularny osiłek, stały bywalec siłowni, do którego sumienia Bóg próbuje przemówic smsem lub przez automat z napojami na siłce, Andżelika – molestowna nieletnia dziewczynka, która w swojej świętości zniesie każde upokorzenie, Jaracz – zjawiskowy narkoman, który leczy siebie i innych ze wspomień i złej pamięci…oto postaci wybrane przez autora spektaklu do betonowej szopki. Wszyscy przyszli na ten świat bez sensu a na koniec zostali świętymi. Okazuje się więc, że z szarej pulpy można ukształtowac formę a bezsensowi nadac sens, o ile…dostrzeże się pragnienia i bolączki maluczkich tego świata.
Zapraszamy!